Historia szkoły

• • • Szkoła wierna wartościom
    • Szkoła z tradycjami
    • Patron szkoły
    • Matula
    • Dni Patrona
    • 100 lat szkoły

• • • • Matula

      • Zdzisława Bytnarowa – Matula Polskich Harcerzy

        

        Zdzisława Rechul zwana przez bliskich Dziunią lub Sławką urodziła się 12 marca 1901 r. w Kolbuszowej.

        Sławka ukończyła szkołę powszechną w Kolbuszowej, uczyła się w mieleckim gimnazjum, a później w Krakowie, gdzie  zdała maturę.

        W Krakowie na kursach pedagogicznych poznała Stanisława Bytnara.

         

        Był taki smutny i taki romantyczny – mówiła Sławka. – Zakochałam się w nim od pierwszej chwili i na zawsze.  Ona miała lat 17, on 22. Małżeństwo zawarli latem 1920 r w Kolbuszowej.

        

         

         

         

        W maju 1921 r. urodził się ich syn Jan, zwany "Rudy". Trzy lata później przyszła na świat córka Danuta („Dusia”)

         

         

         

        Dusia i Rudy – Niekłań 1929 r.

         

         

         

        Zdzisława zaangażowała się w pedagogikę specjalną. Po pracy w wiejskiej szkole w Niekłaniu Wielkim przeprowadziła się z rodziną do Piastowa, a następnie do Warszawy, zamieszkała w domu przy Alei Niepodległości 159. Ukończyła studia w dziedzinie pedagogiki. Została kierowniczką Szkoły Specjalnej nr 6 na Pradze w Warszawie. Prowadziła ją do 1940 r., kiedy została z tej funkcji usunięta przez niemieckie władze okupacyjne.

        Od początku okupacji zaangażowała się wraz z mężem w działalność Tajnej Organizacji Nauczycielskiej (TON), prowadząc tajne nauczanie.

        Janek Bytnar („Rudy”)za swoją okupacyjną działalność został aresztowany w 1943 r. W akcji pod Arsenałem został odbity przez kolegów, zmarł 30 marca. Mąż, Stanisław Bytnar, aresztowany wraz z synem zginął w niemieckim obozie (Auschwitz-Birkenau).

        W Powstaniu Warszawskim Zdzisława Bytnar pracowała pod pseudonimami „Sławska”, „Sława” lub „Sławka”. Była kierownikiem Harcerskiej Poczty Polowej w Śródmieściu, otrzymała stopień podporucznika AK, była też łączniczką szefa Poczt Polowych Komendy Okręgu Warszawskiego AK. Jako osoba ciesząca się społecznym zaufaniem, była także członkiem zespołu cenzorskiego Harcerskiej Poczty Polowej.

        Po upadku powstania Zdzisława została wzięta do niewoli niemieckiej; przeszła przez obozy jenieckie Stalag XI-B Fallingbostel, Moisdorf i Bergen-Belsen.

         

        fotografia z obozu jenieckiego w Fallingbostel

        

         

        Po wyzwoleniu przez Amerykanów wróciła do Warszawy 15 sierpnia 1945 roku.

        Po powrocie do Warszawy, Zdzisława Bytnar kontynuowała pracę w edukacji – pracowała w Ministerstwie Oświaty w Referacie Szkolnictwa Specjalnego; była wizytatorką instytucji prowadzących szkoły dla dzieci przewlekle chorych. Szukała ośrodków dla domów dziecka, walczyła o budynki na szkoły, przysposabiała do adopcji dzieci sieroty.

        

         

         

         

         

        Angażowała się także w działalność harcerską i związkową, propagując idee harcerstwa, patriotyzmu, służby społecznej. Korespondowała z licznymi drużynami i szkołami, noszącymi imię jej syna, wyjeżdżała na uroczystości, spotykała się z młodzieżą. Przyjeżdżała także do Kolbuszowej, do Liceum Ogólnokształcącego noszącego imię Janka Bytnara, a kolbuszowscy harcerze odwiedzali  Matulę podczas rajdów „Arsenał”.

         

         

         

         

         

        kwiecień 1988 r. - LO w Kolbuszowej

         

         

        Matula – tak nazywali Panią Bytnarową harcerze.  A Ona sama mówiła:  - Miałam dwóch synów – Jana i harcerstwo. Kiedy los odebrał mi pierwszego, zostało mi drugie. W nich wszystkich widziałam mojego Rudego.

        Matula otrzymała liczne odznaczenia: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Złotą Odznakę Związku Nauczycielstwa Polskiego, Warszawski Krzyż Powstańczy, Medal „Zasłużonej Matki”, Medal Serca „za szerzenie ideałów braterstwa i służby”.

         

        

        Zmarła 13 sierpnia 1994 roku w Warszawie. Pochowana na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, w kwaterze Batalionu „Zośka”, niedaleko grobu swego syna Jana „Rudego”.